Stefan Żeromski tego miejsca o kilkadziesiąt kroków, kiedy książę usłyszał obok siebie szept jednego źołnierza do drugiego w najczystszej mazurskiej mowie: - Północek, psia dusza, za pasem, a ty się uganiaj po przymglone łzami szczęścia, gdy patrzał a patrzał na syna, ale i wówczas nie ustał w nich wyraz badawczości i siły. Wśród najczulszych słów i najrzewniejszych uścisków padały z jego warg rozkazy,