widział przed chwilą, było snem tylko. Niestety! to, co czuł przed
Stefan Żeromski znowu za jaką bądź cenę jej śniadą, chudą twarz, gibkie ruchy wysmukłego ciała i te oczy, w których niby w mroku błyszczała chytrość, nienawiść i męstwo wychowane nad przepaściami. Podniecany przez
twarz. Żal mu tego starca, cierpi za niego i w nim, a żal ów rznie się wśród poczucia krzywdy, zniewagi, wskroś wstrętu i gniewu. Zdumionym okiem powiódł dokoła. Słońce jaśniało. Złotobiałe połyski
Cytat
zawołał głosem gromkim, szukając towarzysza oczyma. Tamten siedział na niskim stołeczku, z głową bezwładnie leżącą na dłoniach. Podniósł leniwie i niedbale czoło. Rzekł z wyrazem szczególnej
rozterki wybawiła ich pewna wspólnie ulubiona piosenka. I oto obadwaj zaczęli śpiewać. Lecz i ze śpiewem nie szło dobrze. Wkrótce każdy śpiewał co innego. Tak stały sprawy, gdy Cezarego powołano
Cytat
wola, zawzięta na śmierć i rozcinająca na dwoje, jakoby płytka damasceńska stal. Nie, nie daruje, nigdy nie przebaczy! Niech ginie! niech przepada! Choćby jak kundel wygnany przyszedł i przyszwy
tym gościńcem to kareta czterokonna, to bryka krakowska, to lekka wolantka. Szły fury frachtowe, wlekli się najętymi szkapami pejsaci Żydzi. Pod wieczór ukazała się przy tej drodze w szczerym polu