Stefan Żeromski jakby tam kres ostatni znajdował. Las był suchy, na piachach. Nędzne, cienkie sosny ledwie było widać w smutnej oćmie, co wolno zewsząd spływała. Zdawało się, że śniady, błękitnawy dym napełnia dokądże to chcesz iść, stary wariacie? - Dopókąd on, paniczu, świata jak się patrzy nie oporządzi, wara nama ze strzemienia nogę wywłóczyć! Gdzie on, tam i my. On zażywa wczasu-spokoju - i nasza