Gdy nadeszła wiosna, u podnóża góry, noszącej w mowie gminu nazwę
Stefan Żeromski - przypomina mi zawsze mego poczciwego stryja, Augusta, który mnie mizeraka sposobiąc na męża stanu zabraniał mi surowo uczyć się matematyki, fizyki, chemii, twierdząc, że to czas zabiera i że
głuche, zwiastun upragniony. Stali obadwaj nasłuchując na stacji słabo oświetlonej, ponurej i pustej. Dudnienie zbliżało się, wzmagało, rosło. Zamigotały daleko ruchome światła latarni. Wreszcie
Cytat
drzwiach niekiedy pomrukiwał. - Idź spać, stary:.. - rzekł do niego Piotr nie przerywając rozmowy. Żołnierz znowu wyjąknął swoje: "Według!" - i odszedł. Świece spaliły się w blaszanych lichtarzach.
sprzęty w domu, o pola, drogi, o parobków i chłopów. Oczy jego i usta śmiały się teraz tak samo jak oczy Rafała. Stali się teraz zupełnie podobni, byli jak jeden we dwu osobach. Czasami, wśród
Cytat
patrzał się w ogień i głośno gadał. - Na prawo - mówił - były tam nieduże jałowczyki, na lewo pole dopiero zawleczone. My stali w tej roli, a tu kule rznęły, co zachowaj ta Panie! Od tego dymu, to
leżał w lasach, między dwoma płaskowzgórzami, a w dolinie niewielkiej rzeczki wpadającej do Wisłoki. Trudno było wyobrazić sobie coś piękniejszego nad owe lasy. Każdy parów napełniony był ostępami