- Siadajcie, panowie - mówi zrzucając z krzesełek na ziemię
Stefan Żeromski ziewając z całego serca. W tej samej chwili rozległ się dzwonek u drzwi prowadzących do zakrystii, tak znany uchu katolickiemu, a zwiastujący wyjście sumy. Wszyscy porzucili swe zajęcia i zwrócili
No... pewnie. Toż pamiętam, że kiedy nas z korpusu, dla braku kawalerów do tańca, zapraszano na pokoje królewskie, tyś mię zawsze odmawiał i sam... za nic, choć obaj ślicznie tańczyliśmy. Powiedz,
Cytat
sąsiad dobrodziej nie poskąpisz! - wołał ktoś z tłumu. - Wyjdziemy na dziedziniec i jak nad wodą, hulaj dusza! Stary zwrócił się w stronę tego głosu i mówił z pięknym ukłonem, śmiejąc się chytrze: -
Widzicie przecie, panulu, bydło pasę, raki łowię, t a j łapeć plotę... - odpowiedział po chwili starczym, zdławionym głosem, lecz tą polszczyzną śpiewną, czystą i piękną, jaką mówi lud pochodzenia
Cytat
- byliby gryźli własne chodaki. Dowódca i oficerowie, sami zgłodnieli, naglili do marszu, żeby przed zapadnięciem nocy stanąć nad karkiem nieprzyjaciela. Gdy kolumna zbliżyła się do szczytów
miejsce wiosłem i znalazł, że to jest jednolity lód, zachowany przy brzegu. Mieli przed sobą otchłań głównego toru, dokoła stłuczoną krę. Ręce ich ustały, byli przemokli do suchej nitki. Zziębli.